logo

Choroba Parkinsona

Efektywność preparatów aminokwasowych w chorobie Parkinsona

Kompleksy aminokwasowe stymulują komórki nerwowe do produkcji dopaminy i zapobiegają zmianom degeneracyjnym neuronów w substantia nigra. Wynikiem jest złagodzenie symptomatyki neurologicznej, dochodzi do poprawy zesztywnienia, bradykinezji, poprawia się chód i funkcje poznawcze.

Przy podawaniu preparatów aminokwasowych można obniżyć podawanie lewodopa, dzięki czemu dochodzi do ograniczenia skutków ubocznych leczenia.

Mechanizm patogeniczny powstania tej choroby wyjaśnia się brakiem neurotransmitera dopaminy, który zapewnia przenoszenie sygnałów pomiędzy neuronami. W obszarze mózgu zwanym „substantia nigra” dochodzi do ubytku neuronów, które produkują dopaminę.

W długim horyzoncie czasowym nastaje progresywne, stopniowe obniżanie funkcji poznawczych, dochodzi do zmiany funkcji psychicznych oraz wystąpienia symptomów psychotycznych.

Symptomatyka neurologiczna obejmuje sztywność mięśniową (ridigis), bradykinezę (spowolnienie ruchliwości), upośledzenie chodzenia i drżenie spoczynkowe (tremor) lub drżenie intencyjne.

Przy leczeniu klasycznym podaje się lewopoda, który w mózgu zmienia się w dopaminę i który rekompensuje jej brak. Przy długotrwałym podawaniu, efektywność się jednak obniża, należy zwiększać dawki, w wyniku czego dochodzi do częstszego wystąpienia działań ubocznych.