logo

Autyzm dziecięcy, Autyzm atypowy, zespól Aspergera

Autyzmu dziecięcy ie efektywność preparatów aminokwasowych przy jego leczeniu

Preparaty aminokwasowe mogą być podawane dzieciom z różnymi rodzajami autyzmu dziecięcego / autyzmu atypowego oraz różnym stopniem upośledzenia. Podczas leczenia autyzmu dziecięcego preparatami aminokwasowymi możemy zauważyć poprawę spostrzegawczości, rozszerza się komunikacja autystycznego chorego z otoczeniem, przejawia się świadomość samego siebie, otoczenia i ich wzajemnych stosunków, poprawia się mowa, jej płynność oraz jej wykorzystanie w komunikacji. Obniża się częstotliwość lub zupełnie zanikają stereotypowe ruchy, poprawia się stosunek oraz chęć do zabawy.

Leczenie autyzmu u dziecięcyego zależy od formy autyzmu i powagi upośledzenia. Pacjent z autyzmem prawdopodobnie nie będzie zachowywał się absolutnie normalnie, ale większość dzieci autystycznych przy podawaniu preparatów aminokwasowych zaczyna być bardziej samodzielna, kontaktowa a w wyniku tego bardziej zaadoptowana społecznie.
Autyzm dziecięcy 
to rozwojowe upośledzenie przejawiające się jako nienormalna interakcja społeczna, stereotypowe, repetytywne wzorce zachowania oraz zaburzone zdolności komunikacyjne, występujące u dzieci przed trzecim rokiem życia. Zespół Aspergera to wrodzone upośledzenie niektórych funkcji mózgowych powstające na bazie neurobiologicznej. Jest jednym z najpoważniejszych zaburzeń dziecięcego rozwoju umysłowego. Rozwój psychiczny dzieci z autyzmem, przez to upośledzenie jest zaburzony głównie w dziedzinie komunikacji, interakcji społecznej oraz wyobraźni, towarzyszą mu specyficzne wzorce zachowania. Autyzm dziecęny obejmuje cały szereg zaburzeń, od wyraźnej retardacji umysłowej aż do osób ze zminimalizowanymi oznakami, których nie można porównać z pozostałymi.
Wydanie diagnozy autyzmu dziecięcego albo zespołu Aspergera jest złożone ze względu na różnice w zdolnościach i zachowaniu poszczególnych chorych oraz stopnia upośledzenia postrzegania umysłowego. Podstawą upośledzenia jest odmienne postrzeganie umysłowe oraz różne reakcje na określone bodźce. Dzieci chore autyzmem dotknięte autyzmem można rozpoznać już w ciągu pierwszych miesięcy życia. Chorzy na autyzm odznaczają się obojętnością w stosunku do innych osób, wystrzegają się kontaktu wzrokowego, komunikują się w minimalnym stopniu, przebywają raczej w samotności i pasywnie reagują na obejmowanie czy głaskanie, nie reagują w normalny sposób na gniew lub życzliwość ze strony rodziców, wydają się odczuwać brak empatii. Chorzy wolą niezmienną rutynę i stałe otoczenie i mogą negatywnie reagować na ich zmiany. Bywają skłonni do wybuchów wściekłości lub skłaniają się do powtarzalnych mechanicznych zachowań, na przykład kiwania lub wciąż wyłączają światła w pomieszczeniu itp. Niektóre dzieci autystyczne mają zachowania agresywne lub ranią same siebie. Taka nadaktywność, niezdolność koncentracji lub wyraźna pasywność jest często związana z autyzmem. W ciągu życia społeczna izolacja osób dotkniętych autyzmem oraz zespołem Aspergera jest na tyle intensywna, że wielu z nich tworzy sobie wyimaginowane światy i przyjaciół.

Autyzm

Większość chorych autystycznych prawie nie potrafi regulować swoich reakcji związanych w wypowiedziami, które mogą prowadzić do wybuchów słownych, nieadekwatnych do sytuacji lub prowadzić do samookaleczenia. Chorzy wolą niezmienną rutynę i stałe otoczenie i mogą negatywnie reagować na ich zmiany. U chorych pojawiają się także zaburzenia mowy o różnej intensywności. Niektórzy nie mówią całe życie, w przypadku niektórych rozwój mowy jest opóźniony, inni używają mowy w sposób nietypowy /prowadzą monolog na swój ulubiony temat, komunikują się tylko pojedynczymi słowami, powtarzają wyuczoną frazę./ Dzieci autystyczne mało kiedy są zdolne do prowadzenia samodzielnego życia bez intensywnego wychowania mającego służyć poprawie, są zdane na opiekę rodziców, czasem zakładów opiekuńczych i podawanie leków.
Autyzm jest zaburzeniem, którego przyczyny nie udało się jeszcze odkryć. Zakłada się, że przy powstawaniu autyzmu określoną rolę odrywają czynniki genetyczne, różne choroby infekcyjne oraz procesy chemiczne w mózgu. Nowoczesna teoria twierdzi, że autyzm powstaje dopiero przy połączeniu kilku tych czynników. Diagnoza autyzmu została ustalona na podstawie różnych przejawów zachowania, które pojawiają się we wczesnym wieku życia dziecka (do 36 miesięcy).

Klasyfikacja autyzmu

jest zdefiniowany przez tzw. triadę – wystąpienie oznak przynajmniej w jednej z następujących dziedzin:
- interakcja społeczna,

- mowa używana w komunikacji społecznej,
- symboliczna lub wyimaginowana zabawa.

Podział wg WHO
-    Autyzm
-    Atypowy autyzm 
nie muszą być obecne wszystkie oznaki autyzmu lub powstają one dopiero po 3 roku życia.

  • Zespół Aspergera

 U około połowy przypadku autyzmu dziecięcego stwierdzono różne niespecyficzne przejawy uszkodzenia mózgu – diagnoza nienormalnego EEG, anormalności mózgowe, anormalności kory mózgowej. W wielu ludzi z autyzmem opisano anormalność biochemiczną dotyczącą na przykład dysfunkcji niektórych neuroprzekaźników.